تبلیغات
iranharier

اولین موشکهای ضد هوایی روسیه

جمعه 16 شهریور 1386 , توسط امید harier
 

 First Russian Anti Aircraft Missile 217/I

این راکت اولین موشک ضد هوایی است که در روسیه ساخته و مشاهده شد و از طرحی شبیه یک هواپیمای معمولی با کمی بالهای بزرگتر و سیستم هدایت آیرودینامیکی آن بوسیله سطوح هدایتی نصب شده بر دم هواپیما انجام میپذیرد.

از این راکت در خلال جنگ جهانی اول هم بصورت آزمایشی استفاده شد. آزمایشات در سالهای 1909 الی 1912 بدون موفقیت در شهر سسترورتسکا (Sestroretska) به دلیل ضعف در ترکیب سوختی بکار رفته در راکت بود. در این آزمایشات افرادی از جمله N V Gerasimov در سالهای 1909-1912 و N A Sytenko در سالهای 1909-1910 و I V Volovskiy در 1912 و ... حضور داشتند.

با وجود عدم موفقیت در آزمایشات از این این موشک در جنگ جهانی اول علیه بالنهای هیدروژنی آلمانی استفاده شد!

ارنست لهمان که بعدها در هیندنبرگ کشته شد از حمله موشکی روسها به بالن زیپلن LZ-90 وی در سال 1916 چنین شرح میدهد که 3000 کیلوگرم بمب بر خط آهن Bar-le-Dieu در فرانسه رها کرده بود که مورد هجوم راکت قرار گرفت و اجبارا زیپلین را تا ارتفاع 3260 متر بالا برد.


کورولوف (سازنده راکت) 217 راکت را برای آزمایشات شلیک کرد و در خیال ساخت یک سیستم ضد هوایی بود!


مشخصات
سازنده: کورولوف
تراست: 18.14 کیلو نیوتن
وزن: 120 کیلوگرم
طول: 2.27 متر
طول بال: 2.2 متر
برد: 6.8 کیلومتر
موتور سوخت جامد با 17.5 کیلوگرم پیشران PTP و زمان سوزش 3.5 ثانیه
سرعت: 300 کیلومتر بر ساعت
ارتفاع درگیری: 3000 متر


Second Russian SAM Missile , 217/II

دومین موشک ضد هوایی است که قبل از جنگ جهانی دوم در روسیه به پرواز در آمد. 217/2 همانند موشک قبلی 217/1 از طرح راکتی استفاده میکرد و دارای چهار بال کوچک و متحرک بود.

موشک از یک پرتابگر با طول 10 متر شلیک میشد که پرتابگر امکان جابجایی و تغییر جهت را داشت. موتور سوخت جامد میتوانست موشک را تا ارتفاع 1000 متری بالا برده و بعد از آن سرعت موشک کاسته میشد. آزمایشات با استفاده در مقیاس کوچک و با سوخت باروت ثابت کرد که استفاده از بالهای به شکل صلیب بهترین کارایی را خواهد داشت. این پروژه توسط فردی به نام دریازکوف (M P Dryazgov) هدایت میشد.

مشخصات
سازنده: کورولوف
وزن: 140 کیلوگرم
طول: 1.84 متر
طول بال: 0.79 متر
برد: 6.84 کیلومتر
موتور: سوخت جامد با پیشران PTP به وزن 17.5 کیلوگرم
سرعت: 300 کیلومتر بر ساعت
ارتفاع اثر: 3270 متر

رافال.جنگنده ای برای آینده

یکشنبه 4 شهریور 1386 , توسط امید harier
رافال.جنگنده ای برای آینده  
میتوان به جرات اظهار کرد که دیگر همانند گذشته توانایی ساخت هواپیماهای جنگنده تنها تحت سلطه کشور بخصوصی مانند ایالات متحده نیست و کشورهای دیگر نیز همگام با صنعت روز هوانوردی با جدیت مشغول به طراحی و تولید هواپیماهای جنگندهی بومی هستند.اما در این میان دو کشور اروپایی یعنی انگلیس و فرانسه البته تا حدودی نیز آلمان گوی سبقت را از دیگران ربوده و به سرعت در حال تولید جنگنده هایی هستند که به خوبی از پس حریفان امریکایی خود بر آمده و انان را از میدان نبرد به در میکنند.کشور فرانسه با سابقه ی زیاد در طراحی و ساخت هواپیماهای مسافربری و نظامی هم اکنون در حال طراحی مدل های جدیدی از هواپیما های جنگنده بوده که نمونه شاخص آن جنگنده رافالRafale با کدM09است در ادامه به بررسی این هواپیمای مدرن میپردازیم.

این جنگنده که در حقیقت ادامه دهنده راه اسلاف خود یعنی جنگنده های مشهور میراژ جگوار سوپر اتاندارد و... است به منظور جایگزینی جنگنده های قدیمی توسط نیروی هوایی فرانسه سفارش داده شده. این جنگنده که میتوان آن را تا حدودی جنگنده ای جوان وجدید نامید در سال 2001 و در عملیات جنگ افغانستان عملکرد و برتری آشکار خود را بر شناخته شده ترین هواپیما های ناو نشین یعنی f-18 و f14 به جهانیان ثابت نمود.رافال هواپیمایی دو موتوره با قابلیت حمل بازه گسترده از تسلیحات هوا به هوا و هوا به زمین بوده که در عین حال هواپیمایی بی نهایت تغیر پذیر است و به سرعت میتواند نقش خود را از برتری هوایی به شناسایی حملات دریایی و یا زمینی تغیر دهد.در کاکپیت این جنگنده از سیستم های اویونیک یا سیستم های الکترونیکی بسیار پیشرفته ای بهره برداری شده است مانند سیستم HUDهولوگرافیک با زاویه دید بالا ساخت شرکت تالس اویونیک که اطلاعات ماموریت را به وفور در جلوی دید خلبان حاضر می نماید.دوربین های CCDو همچنین صفحه نمایش های لمسی در طرفین خلبان که اطلاعات تاکتیکی موقعیت حاضر را ارایه کرده و به او امکان تصمیم گیری به موقع را میدهد.

در مورد تسلیحات این جنگنده باید اظهار نمود که این هواپیما قادر به حمل بیش از 9 هزار کیلوگرم جنگ ابزار هوا به هوا و هوا به زمین از انواع مختلفی چون موشکهای میکا ما÷یک سایدوایندر آپاچی اگزوست ماوریک هارپون و بمب های هدایت لیزریGBU-12 بسته به نوع ماموریت است.چنانکه پیش بینی نیز میشود قرار بر این است که این جنگنده مدرن از سال 2006 به بمب های فوق دقیق هدایت لیزری یا GPSماهواره ای سا÷مAASM نیز برای منهدم کردن هدف های دشوار زمینی مجهز گردد.این جنگنده همچنین از دو توپ مسلسل با قدرت آتش 2500گلوله در دقیقه ساختGIAT نیز برای نبرد های هوایی نزدیک نیز بهره می جوید.

این جنگنده از نظر جنگ الکترونیک نیزبرتری خود را حفظ کرده است ،چه،با در اختیار داشتن سیستم های هشدار تهاجم،گیرنده و آشکار سازی لیزری و سیستم های مغشوش کننده رادار های دشمن از توانایی قابل قبولی برخوردار است.با مجهز شدن این هواپیما به سیستم راداریRBE2،این جنگنده از قابلیت هایی چون نگاه به پایین شلیک به پایین نیز بهره مند شده قابلیت شناسایی همزمان 8 هدف وشناسایی تهدیدات هوایی را به نحو احسن را نیز دارا است.طول بال های دلتا شکل این جنگنده حدود 11متر و طول خود هواپیما حدود 10 متر است و در عین حال، از مساحت بالی به میزان 45 متر مربع بهره میبرد. این جنگنده مدرن از دو موتور M88-2ساخت سنکنما،برای فراهم آوردن نیروی پیشران خود استفاده مینماید ک هالبته هر یک نیروی کشش استاتیکی معادل 75کیلو نیوتون را با پس سوز فراهم می آورد که در اصل ورودی های این موتور ها ، در زیر سکان افقی هواپیما واقع شده است!البته تعجب نکنید.واقه شدن ورودی های هوا زیر سکان افقی، به این دلیل است که این هواپیما از نوع کانارد می باشد،یعنی سکان افقی ان که غلتش حول محور عرضی را کنترل میکند،به صورت دو بالچه در جلو واقع شده است و در عوض، در قسمت انتهای هواپیما هیچ گونه سطح کنترلی مشاهده نشده و بال ها تا خروجی های موتور ادامه یافته اند.

موتور های قدرتمند این جنگنده،رسیدن ان را به سرعتی معادل1/8ماخ و داشتن سقف پروازی برابر با 55 هزار پا را امکان پذیر ساخته اند که توانایی های بهینه برای جنگنده ای در این کلاس محسوب می شود.
ناگفته نماند که این جنکنده در انواع گوناگونی برای ماموریت های متواوت عرضه میشود.این مدل ها عبارت اند از:مدلBاین جنگنده در اصل برای استفاده نیروی هوایی طراحی گشته و هواپیمایی دو نفره شامل سرخلبان و افسر تسلیحات نظامی است.مدلCنیز مانند مدل قبل برای نیروی هوایی تولید شده و در چندی موارد دارای بهبود یافتگی هایی نیز نسبت به مدل قبلی مشاهده میشود.مدل Mنیز جنگنده تک نفره و مدل ناونشین رافال محسوب میشود که به منظور انجام ماموریت های حفاظتی از ناوهای هواپیمابر تولید گشته است.قابل توجه است که باز هم سازنده این هواپیما،یعنی شرکت داسالت،سنت شکنی نکرده و هواپیمای رافال را نیزهواپیمایی با بال های دلتا شکل طراحی نموده است،یعنی همان سنتی که در هواپیما های پیشین فرانسوی مانند میراژ4000 رعایت شده است.جنگندهی رافال اولین هواپیمای نظامی جهان است که به منظور انجام ماموریت های هوا به هوا و هوا به زمین به صورت همزمان طراحی شده است.

به علاوه توانایی های این هواپیما برای انجام عملیات در حالت های ماورای دید بصری(BVR)و ارتفاع بسیار پایین نسبت به سطح زمین،امکانات گسترده ای را به آن،برای جنگنده ای جند ماموریته بودن و قابلیت بقای فراوان در مقابل دشمن را داده است،و به هر سخن،این هواپیما قادر است که نه تنها نیروی هوایی فرانسه،بلکه کشور های زیادی در جهان را که بعد ها از سفارش دهنده گان این هواپیما خواهند بود،به سهلوت و با شایستگی هر چه تمامتر مرتفع نماید.

نیروی هوایی پاکستان

جمعه 2 شهریور 1386 , توسط امید harier
 

اشاره: بحث نوسازی و تجهیز نیروی هوایی کشورمان، بحثی است که پس از پایان جنگ تحمیلی، همواره مطرح بوده است. اما در عمل، به دلیل مشکلات سیاسی و ... و تا حدودی نیز کم توجهی مسولان، این مساله هنوز به درستی پیاده نشده است. در این راستا، نگاهی به وضعیت نیروهای هوایی کشورهای منطقه و همچنین بررسیبرنامه های آتی این نیروهای هوایی، می تواند مسایل مختلفی را در مورد جایگاه نیروی هوایی کشورمان و وضعیت فعلی آن روشن سازد. به علاوه، داشتن اطلاعات کافی از ساختار نیروهای هوایی مختلف و نحوه آرایش این نیروها مساله ای است که می تواند بسیار مفید واقع شود.

 نیروی هوایی پاكستان (PAF) از روز 15 اوت 1947 با تعدادی خلبان و هواپیما كار خود را آغاز كرده و در حال حاضر PAF دارای حدود 330 هواپیمای جنگنده و 45000 پرسنل است. استخوان بندی نیروی هوایی پاکستان از پنج معاونت عملیات، مهندسی، پرسنل، برنامه ریزی و آموزش تشکیل شده است.

 

1- نیروی هوایی پاكستان  - ساختار فرماندهی

از لحاظ جغرافیایی، PAF به سه مرکز فرماندهی تقسیم می‌شود. این مراکز عبارتند از بخش شمالی (واقع در پیشاور)، بخش مركزی (واقع در سرگودا) و بخش جنوبی (واقع در مسرور كراچی). این مراکز فرماندهی دارای 4 مركز عملیاتی واقع در شمال (پیشاور)، غرب(کویته)، مركز (سرگودا) و جنوب (كراچی) و هفت مركز گزارش و كنترل فرعی است.

 

 PAF دارای نه پایگاه عملیاتی اصلی است كه تحت هر شرایطی (در زمان جنگ یا صلح) به طور كامل فعال می‌باشند. این نه پایگاه مجهز به 11 پایگاه تهاجمی هستند كه در زمان جنگ به طور كامل فعال می‌شوند.

 

نیروی هوایی پاکستان- انواع هواپیماها و هلیکوپترها

این نیروی هوایی دارای 22 اسكادران رزمی است. شش عدد از این اسكادران‌ها با استفاده از Aerospatial Alouette III عملیات نجات و جستجو را انجام می‌دهند و یك واحد نیز عملیات حمل و نقل را برعهده دارد.

بخش هوانوردی نیروی دریایی پاكستان (Pakistan Naval Aviation) با استفاده از هواپیماهای P-3C Orion، Berguet Atlantic ، فوكر F-27، MK45، westland lynx HAS.3 و Alouette III عملیات گشت هوایی خود را به انجام می‌رساند.

میراژهای فرانسوی نیز از سال 1967 به خدمت نیروی هوایی پاكستان در آمده اند. هواپیماهای میراژ III دارای سرعت بالایی بوده و در هر شرایط آب و هوایی قابل استفاده هستند. مجهز به حسگرهای دمایی با برد بالایی نیز هستند و در عین حال هم به عنوان جنگنده و هم به عنوان بمب افكن به کار می روند. در حالی كه میراژ 5 دارای نوع جنگنده زمینی (Ground attack) نیز هست. در سال 1990، PAF، 43 فروند میراژ III دسته دوم را از استرالیا تحویل گرفت و در سال 1996 نیز 40 فروند میراژ III نوسازی شده و میراژ 5 را از فرانسه دریافت كرد. 40 فروند جنگنده فالكن F16 A/B نیز توسط آمریكا در 1980 به ناوگان نیروی هوایی پاكستان پیوست که البته PAF 10 سال بعد دسته دیگری از این هواپیماها نیز سفارش داد.

با تحریك اقتصادی غرب، پاكستان به چین به عنوان اصلی ترین بازوهای تامین كننده نیازهای خود روی آورد و تاكنون از این كشور جنگنده‌های چنزو اف- 7 پی و اف – 7جی چند منظوره و هواپیماهای پشتیبانی A-5III را دریافت كرده است.

اف 7، نوعی از میگ 21 است كه تحت لیسانس چین ساخته شده است. نیروی هوایی پاكستان از سال 2002 در حال دریافت 55 فروند از آخرین نوع اف 7 پی / جی با تكنولوژی متوسط است تا بدین وسیله خلبانان و خدمه پرواز خود را با سیستم‌های تسلیحات نیرومندتر آشنا سازد.

در سال 1999 چین و پاكستان همكاری مشتركی با سهم %50 برای ساخت FC- Super7 امضا كردند. این هواپیما بعدها به JF-17 Thunder مشهور گردید. انتظار می‌رود در اواخر دهه جاری JF-17 به تولید انبوه برسد.

PAF علاقهمند است كه تا سال 2020، 150 فروند از این جنگنده سبك وزن چند منظوره را جایگزین هواپیماهای F-7 میراژ و A-5III خود نماید. تاكنون پنج مدل اولیه از JF-17 ساخته شده است . ماكزیمم سرعت این هواپیما  8/1 ماخ بوده با وجود این كه برد آن كمتر از F-16 است، JF-17 توانایی ناوبری و هدایت و حمله در هر شرایط آب و هوایی، حمل طیف وسیعی از مهمات و درگیری با هدف در هر سرعت و ارتفاعی را داراست. Fairing های نوك بال این هواپیما محل قراردادن تجهیزات جنگ الكترونیكی است. این هواپیما مجهز به تسلیحات چینی مانند رادار نیمه فعال هدایت كننده و موشك هوا به هوا است كه از توانایی‌های كمتری برخوردار هستند.

پاكستان همچنین 6 فروند هلیكوپتر HAI Z-9C را از چین خریداری نموده.

هوانوردی پاكستان نیز با جایگزین كردن هواپیماهای آتلانتیكس خود توسط 8 فروند هواپیماهای گشت دریایی دوربرد P3C Orion قدرت بیشتری یافت.

در 25 اوت 2005 یك فروند میراژ به دلیل عمر بالا (در حدود 30 سال) و به دلیل ساییدگی برخی قطعات آن سقوط كرد. در این شرایط نیروی هوایی پاكستان در تهیه قطعات اضافی برای این هواپیما با مشكلاتی مواجه گردید، زیرا شركت Dassault تولید برخی از قطعات را متوقف ساخته بود. با این وجود نیروی هوایی پاكستان نمی‌توانست این هواپیما را به دلیل نقش آنها در بازدارندگی هسته‌ای بازنشسته كند. برای رفع این مشكل، PAF در سال 2004 از نیروی هوایی لیبی، كه به دلیل تحریم اقتصادی هواپیماهای میراژ خود را باز نشسته کرده بود ، 150 موتور ،پنجاه فروند میراژ و مقدار زیادی قطعات یدكی خریداری نمود.

 

نیروی هوایی پاکستان- هواپیماها و سیستم آموزشی

شركت گروه هوانوردی پاكستان با همكاری چین هواپیمای (k-8) karakoram 8 و Super Mushshak را از روی هواپیمای سوئدی Saab MFI-17 تولید كرده است که خود نیز این هواپیماهای آموزشی را به خدمت گرفته است.

در عین حال K-8 که یک جت آموزشی دو نفره‌ است، كه تاكنون به 8 كشور در خاورمیانه فروخته شده است، در حالی كه هواپیمای آموزش مقدماتی سبك وزن Super Mushshak كه دارای موتور پیستونی با قدرت 1940 كیلووات است توسط عربستان سعودی و عمان خریداری شده است.

به تازگی نیروی هوایی پاكستان قراردادی را برای دریافت 27 فروند k-8 امضا نموده‌اند. PAF، دارای 16 فروند از این هواپیماها می‌باشد.

در آینده، نیروی هوایی پاكستان به MFI-mushshak برای آموزش ابتدایی، k-8 برای آموزش پایه‌ای نوع دو صندلی و JF-17 برای آموزش جنگنده مجهز خواهد شد.

ارتش‌های خارجی از تبحر پرسنل زمینی و هوایی پاكستان در شگفت هستند. در این سیستم همواره پس از دادن آموزش‌ها حداقل دو زن برای گذراندن آموزش‌های پرواز انتخاب می‌شوند که ‌این موضوع نشانگر تمایل مقامات PAF بر حضور مؤثر زنان در صحنه نظامی این کشور است.

 

 نیروی هوایی پاکستان - تجهیزات موشکی

پاكستان از میان همسایگان، بیشترین خطر را از جانب هند احساس می‌كند. البته تعداد پرسنل نیروی هوایی هند (IAF) 4 برابر PAF می‌باشد. بعلاوه IAF ذخایر بیشتر، توانایی برد بالاتر، تعداد متخصصین بیشتر و توانایی انجام عملیات شناسایی قویتر را دارا بوده و همچنین دارای تعداد هلیكوپترهای جنگی معادل سه برابر PAF، قابلیت برتر حمل و نقل هوایی، امكانات ماهواره‌ای و تكنولوژی پنهان شدن از رادار (Stealth) می‌باشد.

هركدام از كشورهای پاكستان و هند دارای 40 كلاهك هسته‌ای بوده و هر دو ملیت پابه پای یكدیگر برای توسعه سیستم‌های پرتاب موشك‌های بالستیك خود تلاش می‌كنند. تا زمانی كه موشك شاهین II با 1080 مایل دریایی برد وارد خدمت گردد و هواپیماهای F-16 و میراژ 5 نیروی هوایی پاکستان تسلیحات دور برد هسته‌ای این كشور را تشكیل می‌دهند.

به طور كلی پاكستان، به عنوان كشوری كوچك، نمی‌تواند با هند وارد جنگ شود. برخلاف هند، پاكستان دارای امکان فرماندهی سه گانه نیروهای استراتژیك tri-service strategic forces) command) نمی‌باشد.

بدین معنی که كلاهك‌های جنگی پاكستان و سیستم‌های پرتاب ارتش یا نیروی هوایی به صورت مجزا مستقر هستند.

از آنجا كه نیروی هوایی پاكستان توانمندی واكنش سریع را ندارد، نیروهای متعارف باید تا رسیدن كلاهك‌های هسته‌ای، وظیفه حفظ خط مقدم را برعهده داشته باشند.

جنگنده‌های F-16 و میراژ 5 نیروی هوایی پاكستان به اندازه MIG27، میراژ 2000 اچ و Su30M نیروی هوایی هند، توانمند نیستند. لذا این کشور سعی در بهبود وضعیت كیفی هواپیماهای موجود از لحاظ قابلیت بقاپذیری نموده‌ است.

تكنیسین‌های پاكستانی موشك تی وارتر متعلق به آفریقای جنوبی كه یك موشك هوا به هوا با برد متوسط بوده و توسط رادار كنترل می‌شود را به موشك H-4 BVR با برد 65 مایل دریایی تغییر دادند. نوع سبكتر این موشك H-2 است كه مجهز به اشعه مادون قرمز می‌باشد و تا 32 مایل دریایی برد دارد، این دو موشك قابلیت حمل شدن توسط میراژ را دارند. موشك H-2 با Pytho4 و H-4 با AA-12 در نیروی هوایی هند قابل مقایسه هستند.

پاكستان در حال تولید سیستم موشك كروزی به نام ببور است. این نام با زیركی تمام بعد از این كه امپراطوری مغولستان 5 بار به هند حمله كرد انتخاب شده است، گفته می شود كه در ساخت این موشك مهندسان چینی و اوكراینی نیز همكاری داشته‌اند. این موشك دارای سرعت بالایی بوده توانمندی پرواز در سطح پایین و بردی برابر 70 مایل دریایی داشته و نوع كلاهك جنگی آن، هم از نوع معمولی و هم از نوع هسته‌ای است. موشك ببور در ابتدا برای پرتاب از سطح زمین و زیر دریا ساخته شد ولی قدم بعدی تبدیل این موشك به یك موشك هوا به زمین است.

نیروی هوایی پاکستان - برنامه‌های آتی

پس از واقعه 11 سپتامبر، پاكستان حمایت خود را از آمریكا برای مقابله با تروریسم اعلام كرد. به این ترتیب از شدت تحریم‌های وارده بر این كشور توسط جهان غرب كاسته شد. از طرفی آمریكا نیز از ترس این موضوع كه پاكستان با دسترسی به انرژی هسته‌ای به منطقه‌ای برای پرورش تروریسم تبدیل شده و سبب ایجاد ناامنی‌های منطقه‌ای شود، توجه بیشتری به این كشور نمود.

به این ترتیب پاكستان كمك‌های اقتصادی دریافت كرده، زمان‌بندی پرداخت وام‌های این كشور دوباره تنظیم گردیده و شرایط تجاری نیز برای پاكستان مساعد گردید. دولت پاكستان نیز كمك‌های دریافتی را برای توسعه‌های برنامه‌ریزی شده نیروهای ارتش و PAF به كار بردند.

نكته مهم برای اسلام آباد دسترسی به شبكه‌‌ای برای در اختیار داشتن آخرین تكنولوژی جنگی است و این به معنی حمایت غرب است.

پاكستان تصمیم دارد میراژهای قدیمی خود را مجهز به رادارها و سیستم‌های اویونیكی كند. كار مدرنیزه كردن سیستم‌های اویونیكی 14 فروند میراژ 5 نوع F, E توسط شركت ساژم فرانسه انجام می‌گیرد. در سپتامبر 2004 آمریكا با فروش 7 فروند C-130E به PAF موافقت نمود.

اما نیروی هوایی پاكستان همچنین قراردادی را با اندونزی برای دریافت 4 فروند هواپیمای ترابری CASA CN-235 امضا كرده است. در پی شكل‌گیری همكاری‌های جهانی جدید، جنگنده‌های F-16 پاكستان در اکتبر 2004 برای آموزش های جنگی به پایگاه Kanya در تركیه منتقل گردید.

نیروی هوایی آمریكا قراردادی 89 میلیون دلاری با لاكهید مارتین جهت تولید شش سیستم رادار قابل حمل و دوربرد ASTPS-77 برای پاكستان بست. این رادارهای تاكتیكی دائماً تصاویر سه بعدی از اهداف هوایی تا برد 243 مایل دریایی تا ارتفاع 100000 پا را فراهم می‌كند.

این هواپیماها همچنین مجهز به موشك‌های Block-II نیز هستند، PAF تا اواخر سال جاری، دو فروند P3C خود را كه زمین گیر شده‌اند راه‌اندازی خواهد كرد. این کشور همچنین تصمیم دارد از ترس اعمال دوباره تحریم ترکیبی از تجهیزات چینی و غربی را خریداری كند.

سیستم هشدار پیش‌هنگام هوایی (AEW) یكی از سیستم‌های حیاتی برای حفظ موقعیت نیروی هوایی پاكستان به شمار می‌آید. سیستم سوئدی Evieye كه دارای AEW بوده و بر روی Saab 2000 نصب خواهد شد، قابل رقابت با سیستم فالکن اسرائیل است كه بر روی Il-76S نصب شده و هند تمایل به خرید آن‌ها را دارد.

سیستم Evieye در مناطق مرتفع كوهستانی پاكستان مورد آزمایش قرار گرفته است.البته فروش برخی از تجهیزات به پاكستان منوط به اجازه از جانب آمریكاست.

در مارس 2005 به پاس كمك‌ها و حمایت‌های پاكستان از آمریكا در جنگ بر علیه تروریسم، بوش اجازه فروش جنگنده‌های F-16 به پاكستان را صادر كرد.

PAF تمایل به تجهیز ناوگان خود را داشته و تصمیمات اولیه نیز براساس خرید 79 فروند F-16 از لاكهید مارتین می‌باشد. 55 فروند از این جنگنده‌ها، F-16 نوع C/Dوخواهند بود و مابقی دستِ دوم می‌باشند.

به طور كلی پاكستان 60 سال را در حفظ حریم هوایی خود و ترساندن متجاوزان گذرانده و همواره تلاش خود را برای بدست آوردن آخرین تكنولوژی نموده است. استراتژی پاكستان به طور طبیعی بر دفاع استوار است و همواره تلاش نموده بر سر میز مذاكره، رهبران سیاسی را بر روی لبه تیغ قرار دهد. نیروی هوایی پاكستان تنها می‌تواند دشمنان خود را وادار كند قبل از حمله بیشتر فكر كنند.

PAF با كمك چین و تلاش بی‌وقفه متخصین خود تسلیحات موردنیاز را به صورت داخلی تولید كرده است. همكاری نزدیك پاكستان در جنگ بر علیه تروریسم، PAF را در زمینه انجام عملیات ضد شورشی در مرزهای افغانستان متبحر نموده است.

تلاش برای مدرنیزه نمودن پایگاه‌های زمینی دفاع هوایی پاكستان نیاز به سرمایه‌گذاری خارجی بیشتر دارد تا PAF را به دوران اوج خود بازگرداند. اما این كشور برای آماده نمودن پرسنل خود هنوز به سیستم‌های آموزشی پیشرفته‌تری نیازمند است.

در این میان بزرگترین رقیب نیروی هوایی پاکستان، یعنی نیروی هوایی هند نیز دارای ضعف‌هایی است. كمبود زیرساخت‌ها برای حمایت از تلاش‌های هوایی به خصوص در بخش جنوبی، گسترش ترکیب هواپیمای غربی و روسی و قابل اطمینان نبودن برخی از جنگنده‌های ,MIG سبب افزایش نرخ تصادف‌های هوایی در نیروی هوایی هند شده است.

آمریكا همواره تلاش می‌كند با فروش تجهیزات و هواپیما به دو كشور پاكستان و هند، نیروهای این دو كشور را در حالت تعادل قرار دهد.  در این راستا، در كنار فروش جنگنده‌های F-16 به پاكستان، به لاكهید مارتین و بویینگ اجازه داده تا جنگنده‌های F-16 و F/A-18 را به هند بفروشد.

در عین حال آمریکا با همکاری مشترک با این دو کشور قصد افزایش همكاری‌های استراتژیك و  افزایش امنیت ملی و بهبود سیاست خارحی آمریكا را دارد.

از آن‌جا که به دست آوردن مداوم سیستم‌های پیچیده نیاز به سرمایه‌ها و منابع عظیم انسانی و مالی دارد، پاكستان در حال حاضر برای دریافت تكنولوژی‌های برتر با مشكلات مالی رو‌به‌رو است. نیروی هوایی پاكستان تجهیزات كافی ندارد اما با توجه به بودجه و تشكیلات موجود، PAF یكی از نیروهای هوایی متبحر و آماده به حساب می‌آید. به هر شكل و در هر وضعیت ممكن، نیروی هوایی پاکستان به عنوان سپر بلای این کشور عمل خواهد کرد.

 

ترکیب ناوگان نیروی هوایی پاکستان

مرکز

نوع هواپیما

ستاد فرماندهی هوایی شمالی

 مرکز فرماندهی هوایی شمالی

B-1b Lancer

جمعه 2 شهریور 1386 , توسط امید harier

هواپیمای بی 1بی، از خانواده بمب افکن های سنگین وزن آمریكایی است که به عنوان جایگزینی برای هواپیمای بی 52 تولید شد. مدتها تفکر بر این بود که باید جانشینی شایسته که بتواند به خوبی از عهده وظیفه بمب افکن قدیمی و پا به سن گذاشته بی 52 بر آید، طراحی و تولید شود.

چرا که هواپیمای بوئینگ 52، بمب افکنی بسیار قدیمی و متعلق به دهه پنجاه بود که جواب گوی نیازهای نیروی هوایی را نمی داد و همه روزه چند عدد از آن ها به جمع هواپیماهای از رده خارج شده با بازنشسته به موزه های هوایی سپرده می شدند. به خصوص با اعلام طرحی جدید برای بمب افکنی مدرن ملقب به بلک جک توسط شوروی سابق، دیگر برای نیروی هوایی آمریکا بمب افکن های پیر بی 52 حرفی برای گفتن نداشتند. در این جا بود که با ارئه طرح هواپیمای فوق مدرن B1-A، کارخانه راک ول اینترنشنال وظیفه تولید آن را بر عهده گرفت، اما پس از چندی، متخصصان متوجه آسیب پذیری بسیار بالای این بمب افکن در مقابل رادار شدند و در نتیجه تصمیم بر آن گرفته شد که گونه ای جدیدتر با امکانات بیشتر و ویژگی رادار گریزی بیشتر عرضه شود.

هواپیمای بمب افكن بی-۱ ای

نهایتاً موجب طراحی و تولید هواپیمای B1-B شد. هواپیمای B1-B یک بمب افکن دوربرد و میان قاره ای است که قابلیت شلیک انواع موشک های هوا به سطح ASM مانند کروز و بازه گوناگونی از بمب های همه منظوره و یا هدایت شونده و بمب های هسته ای را نیز دارا است. این بمب افکن بسیار پیشرفته، می تواند بدون سوخت گیری مجدد، از یک قاره به قاره ای دیگر سفر کند، ماموریت خود را انجام داده و سپس مراجعت کند. یکی از ویژگی های چشم گیر این بمب افکن، بالهای متغیر آن است که از تکنولوژی جمع شوندگی برای سرعت های بالا استفاده می کند.


در این فناوری، با عقب رفتن بال ها در سرعت های بالا، فشار وارده بر آنها کم شده در نتیجه از میزان پسای اضافی که بالها در سرعت های بالا تولید می کنند کاسته می شود. مزیت دیگر بال متغیر این است که برای برخاست، می تواند بالهای خود را به میزان حداکثر باز کرد تا با سرعت کمتری توانایی تیک آف وجود داشته باشد. هواپیمای B1-B از چهار موتور توربوفن F-101 GE با سیستم پس سوز استفاده می کند که توانایی کشش هر یک حدود 13500 کیلوگرم است. به دلیل داشتن چنین موتورهای قدرتمندی است که این هواپیما را می توان جز هواپیماهای مافوق صوت به حساب آورد، چرا که این بمب افکن می تواند با سرعت حداکثر 1.2 ماخ در سطح دریا پرواز کند که از این لحاظ نیز برتری قابل توجهی نسبت به هواپیمای B-52 دارد. این هواپیما طولی قریب به 44 متر داشته و عرض آن با بالهای کاملا باز حدود 40 متر بوده و با بالهای بسته به حدود 23 متر می رسد. حداکثر وزن برخاست این هواپیما بالغ بر 200 تن است که رقم جالبی است.

ولین مدل این هواپیما در سال 1985 تحویل شد و بعد از آن از سال 1986 به خدمت نیروی هوایی آمریکا در آمد و تا به امروز در سمت خود باقی است، هر چند که به تدریج ظهور بمب افکن هایی چون B-2 عرصه را بر وی تنگ کرده اند. این هواپیما برای پرواز به چهار خدمه شامل خلبان اصلی، افسر تهاجم، افسر دفاع نظامی و فرمانده هواپیما نیاز دارد. همچنین سقف پروازی این هواپیما، (یعنی حداکثر ارتفاعی که هواپیما قابلیت پرواز را دارد) حدود 9100 متر یا 3000 فوت است. قیمت این هواپیما بیش از 200 میلیون دلار است که رقم واقعاً سر سام آوری برای دارنده آن است و هزینه نگهداری آن نیز نسبتاً چیزی از قیمت آن کم ندارد. البته برنامه هایی برای بهینه سازی و بهبود بخشی از امکانات و توانایی های این بمب افکن قدرتمند و مخوف در دست تکمیل است که تا چند ماه آینده کامل شده و باز شاهد هواپیمای بمب افكن پیشرفته تر و توانمندتری از پیش باشیم.

 

 


 

مشخصات:

نوع كاربری: بمب افكن سنگین

كارخانه سازنده:راك ول اینترنشنال

تعداد خدمه: 4 نفر شامل 1نفر خلبان اصلی و 1 افسر تهاجم و یك نفر افسر دفاع نظامی و فرمانده هواپیما

اخرین قیمت: 283 میلیون دلار

نیروی محركه: 4 عدد موتور توربوفن مدل F-101-GE-102 جنرال الكتریك با پس سوز و 30000پوند تراست در هر كدام با پس سوز

طول: 44.5 متر

عرض: در حالت باز 41.8 متر و در حالت بسته 24.1 متر

ارتفاع: 10.4 متر

وزن خالی:86180 كیلو گرم

حداكثر وزن:216630 كیلو گرم

حداكثر سرعت:1448 كیلومتر بر ساعت یا 1.34 ماخ

حداكثر ارتفاع پروازی: بیشتر از 30000 فوت

حداكثر برد: این بمب افكن دارای قابلیت سوخت گیری هوایی است و قابلیت قاره پیمایی دارد

توضیحات: بمب افكن بی-1 ای برای اولین بار در تاریخ 23 دسامبر سال 1974 پرواز كرد و نمونه اولیه مدل بی-1بی در تاریخ 18 اكتبر سال 1984 پرواز كرد

 

بمب افكن بی-۱بی در حال شكستن دیوار صوتی

 

 ا

خودرو شنی دار BRADLY

دوشنبه 29 مرداد 1386 , توسط امید harier

 قبل از ظهر سامانه خودروهای زرهی برادلی توسط وزارت دفاع امریکا ساخته شده و شامل خودروی رزمی پیاده نظام M2 و خودروی سواره نظام M3 می باشد.این خودروها در ارتش امریکا و عربستان به خدمت گرفته شده اند. تسلیحات: تسلیحات اصلی یک سامانه مهمات ATK با کالیبر 25 میلیمتر M242 با گلوله های قطاری است.توپ 25 میلیمتری یه سلاح تک لول است .که از دو مکانیزم تغذیه و خروجی انتخابی پوکه بهره می برد. توپچی می تواند یک یا چند حالت شلیک را انتخاب کند. نواخت تیر استاندارد 200 گلوله در دقیقه است اما با تغییرات اختیاری می توان تا 500 گلوله در دقیقه شلیک نمود. یه تیربار 7/62 میلیمتری M240 C بصورت هم محوری در سمت راست توپ اصلی نصب شده است. برادلی M2 به سامانه BGM 71 موشک ضد تانک TOW مجهز می باشد. یه لانچر دو لول موشک TOW در سمت چپ و جک نصب گردیده است. هدف از استفاده از یک سایت ردیاب اپتیکی دنبال کردن سیگنال مادون قرمز از پشت موشک در طول مدت پرواز ان است. یک سامانه دو گانه ارتباط بین فرامین توپچی و موشک را بوسیله دو قرقره پشت موشک برقرار می کند. لانچر داده های تصحیح پرواز موشک را به سامانه هدایت روی موشک ارسال می نماید. برد موشک تاو حدود 3750 متر می باشد. نیروی رانش: برادلی با یک موتور VTA 903 T شرکت کامینز موتور از کولومبوس ایندیانا مجهز شده است. یک انتقال دهنده هیدرومکانیکی مدل HMPT 500 به وسیله شرکت لاکهید مارتین فراهم گردیده است که سه حالت از سرعت را مهیا می کند. حداکثر سرعت برادلی در جاده ها 66 کیلومتر است.همه برادلی ها آبی خاکی هستند.نمونه های اخیر با یک آب بند (مانع آب) که توسط خدمه قبل از ورود به آب نصب می گردد مجهز گردیده اند.نمونه M3 ان یک پل موقت نظامی برجسته دارد که در جلو و کنار خودرو نصب گردیده است.نیروی رانش در آب از طریق شنیها فراهم می گردد که می تواند سرعت برادلی را به حداکثر 7/2 کیلومتر در ساعت برساند.

M2/M3 Bradley - 1847_bradley_community.webshots.comphoto90958431103025526cejjso.jpg

MSG-90

دوشنبه 29 مرداد 1386 , توسط امید harier

نام اسلحه : ام اس جی 90 ( MSG-90 )




نوع اسلحه : اسلحه اسنایپر ( تک تیر انداز : Sniper Rifle )

کشور سازنده : آلمان توسط شرکت هکلر اند کخ (Heckler-Koch )

سال ساخت : 1987 م.

کالیبر : 51 * 7.62 میلیمتر ناتو

حالات آتش : 1- تک تیر

طول اسلحه : 1128 میلیمتر

طول لوله : 600 میلیمتر

ارتفاع اسلحه همراه با دوربین تلسکوپی : 265 میلیمتر

عرض اسلحه : 59 میلیمتر

وزن اسلحه بدون خشاب : 6100 گرم

وزن اسلحه با خشاب 5 تایی خالی : 6290 گرم

وزن اسلحه با خشاب 20 تایی خالی : 6380 گرم

دوربین : 42 * 10 ایکس تلسکوپی با درجه بندی از 100 تا 1000 متر ( عدد اول سمت چپ « 10 » نشان دهنده میزان بزرگنمایی اپتیکی و عدد دوم « 42 » نشان دهنده قطرعدسی شیئی در دوربین تلسکوپی بر مبنای میلیمتر است . هر چه این قطر بزرگتر باشد نور بیشتری وارد دوربین می شود و محدوده دید بیشتر خواهد بود . اگر از سه عدد برای مشخصات دوربین تلسکوپی استفاده شود از چپ به راست : اولین عدد نشان دهنده حداقل بزرگنمایی ، دومین عدد نشان دهنده حداکثر بزرگنمایی و سومین عدد همان قطر عدسی شیئی است مثل : 42 * 10 – 3 )

خشاب : 5 یا 20 تای

ام-۹۹

جمعه 26 مرداد 1386 , توسط امید harier

m06

کالیبر : 12 و 7 دهم میلیمتر در 108 میلی متر ( مدل هایی با 12 و 7 دهم در 99 م م هم هست )
عمل : نیمه اتوماتیک با فشار گاز باروت
طول لوله : ؟؟؟
وزن : در حدود 12 کیلوگرم بدون دوربین و خالی
طول : 1250 م م ام99 و 1360 م م ام صفر شش.
سامانه تغذیه سلاح : خشاب جدا شونده 5 تیری

این اسلحه ابتدا با نام ام99 در نشریات چینی معرفی شد اما بعدها مدل دیگرش با نام ام صفر شش هم معرفی شد که چندان تفاوتی با ام99 ندارد. به نقل از شرکت سازنده مدل ام صفر شش با لوله بلندتر به عنوان استفاده داخلی و مدل ضعیفتر و کوتاهتر ام99 بی 2 با کالیبر 12 و 7 دهم در 99 میلیمتر برای صادرات ساخته شده است.

این اسلحه در نقش ضد خودرو و ضد تسلیحات و ضد تک تیر انداز و آور رنج اسنایپینگ یا شلیک از ماورای برد بر ضد نفر ظاهر می شود و به جز مدل ام صفر شش دو مدل دیگر یعنی ام99 بی 1 و بی 2 که تنها کالیبرشان در طول پوکه تفاوت دارد برای صادرات هستند. هیچ اطلاعاتی از دقت این سلاح در دست نیست ولی میشود حدس زد با مهمات چینی این سلاح دقتی بالق بر 2 MOA داشته باشد. (یعنی كمتر از 200 میلیمتر در 600 متر) و این می تواند به نوعی افتضاح باشد. اما یقینا برای این مشكل هم چاره ای اندیشیده اند. مخصوصا این كه در نقش ضد تسلیحات و ضد خودرو این دقت كافی است.

ظاهر كلی سلاح بولپاپ است و اطلاعات زیادی از كاركرد داخلی آن در دسترس نیست اما معلوم است كه با فشار گاز باروت عمل می كند و مجهز به قفل گلنگدن پنجه ای است و از خشاب 5 تیری استفاده می كند كه در این سلاح ها مرسوم است. پوكه از سمت راست به بیرون پرتاب می شود و همچنین این اسلحه مجهز به 2 پایه و قنداق قابل تنظیم با استراحت گاه گونه قابل تنظیم است تا حد اكثر راحتی را برای تیر انداز فراهم آورد. در سمت چپ محل اتصال خشاب از ریل های پیكاتینی استفاده شده كه اجازه می دهد انواع زیادی از دوربین ها و تجهیزات روی اسلحه نصب شوند. دوربین های استوك آن هم یك دوربین 10 X معمولی یا یك دوربین 4 X دید در شب می باشد...

این سلاح اولین تجربه چینی ها در ساخت اسلحه دوربین دار كالیبر 12 و 7 دهم م م میباشد كه به نسبت مدل ایرانی كه آن هم اولین تجربه ایران است یك سر و گردن پایین تر است. زیرا مدل ایرانی با نام ساده 12 و 7 به دلیل گلنگدن دستی هم قویتر و هم دقیق تر است.

 

VSSK - Vychlop

جمعه 26 مرداد 1386 , توسط امید harier
VY


VSSK - Vychlop .50 caliber silenced sniper rifle




كایبر و مهمات : 7 / 12 م م مدل مخصوص زیر سرعت صوت

عمل : نیمه اتوماتیك

وزن : 7 كیلو گرم با ساكت كننده و دوربین

طول : 795 م م با ساكت كننده كامل

سیستم تغذیه : خشاب های 5 تیره





این اسلحه یكی از جدیدترین تجهیزات تولیدی شركت طراحی وسایل روسیه یعنی KBP است.
نام VSSK مخفف (Vintovka Snayperskaya Spetsialnaya Krupnokalibernaya) به زبان روسی است كه به معنی اسلحه دوربین دار مخصوص كالیبر بزرگ است و كلمه Vychlop هم به معنی Exhaust یا خروج می باشد...

در حدود سال 2002 و به دستور سازمان امنیت فدرال روسیه ( FSB ) كه همان KGB سابق می باشد تولید شد و اولین بار در سال 2005 در نمایشگاه سلاح INTERPOLITEX 2005 در مسكو به نمایش در آمد. این اسلحه فقط توسط نیروهای مخصوص FSB استفاده می شود و بیشترین كاربرد آن هم در عملیات های ضد تروریستی و ضد جنایتی مهم استو اطلاعات هم در مورد این سلاح بسیار كم و نایاب است .

این اسلحه 7 / 12 میلی متری برای عملیات هایی طراحی شده است كه در آن ها نیاز به یك شلیك با قدرت نفوذ بالا ولی بی صدا احساس می شود...اهداف اسن اسلحه می تواند شامل ماشین ... افراد داخل یك ماشین....افرادی كه لباس زرهی سنگین پوشیده اند و یا افرادی كه پشت بدنه خودرو و یا غیره سنگر گرفته اند باشد.
مهمات این سلاح به گونه ای است كه مرمی را با سرعتی زیر سرعت صوت شلیك می كند ( حدود 290 متر بر ثانیه ) . طول پوكه مهمات جدید این سلاح هنوز معلوم نیست ولی مهمات قبلی این سلاح كه معرفی شدند طولی معادل 97 م م دارند كه كمتر از مهمات استاندارد 7/12 م م روسیه است. دقت این سلاح حدود 1 MOA در 100 متر تخمین زده شده است ( با مهمات شلیك دقیق ) برد موثر آن هم 600 متر است. گلوله های نفوذ بالای این سلاح توانسته است زره های كلاس 5 روسی كه بسیار سخت و سنگین می باشد را از 100 متری سوراخ كند ( معادل زره های تایپ III آمریكایی US-NIJ ) و از 200 متری هم ورقه فولادی 16 م م را سوراخ كرده است.

VSSK Vychlop دارای یك ساكت كننده كامل بسیار بزرگ است كه برای امور حمل و نقل و نگهداری و غیره می توان آن را از سلاح جدا كرد. تیپ و ظاهر اصلی خود سلاح بولپاپ است و در بالای قبضه روی سلاح ریل های دوربین تعبیه شده است و دارای مگسك آهنی تاشوی ضروری هم هست كه در صورت ناكارآمدی دوربین می توان از آن استفاده كرد.... این اسلحه همچنین به دوپایه های تاشوی كامل هم مجهز شده و ظاهرا عمل آن نیمه اتوماتیك می باشد ولی اطلاعات مربوط به مكانیزم شلیك آن در دسترس نیست.