تبلیغات
iranharier - گزارش از برخی فعالیتهای موشکی ایران

گزارش از برخی فعالیتهای موشکی ایران

جمعه 12 مرداد 1386 , توسط امید harier
 
گزارش‌های فزاینده‌ای وجود دارد كه نشان می‌دهد ایران ممكن است از تكنولوژی‏های روسی برای توسعه موشك‌های دوربرد خودش كه با بردهای 2000 تا 6250 كیلومتر استفاده كند. منابع اطلاعاتی اسرائیل و آمریكا گزارش داده‌اند كه ایران در حال توسعهء موشك‌ «شهاب 4» با برد ۳000 كیلومتر است و می‌تواند تا حدود 2000 پوند مواد حمل كند و خطای آن حدود 2400 متر است. برخی از برآوردها نشان می‌دهد كه سیستم این موشك سال 2004 تا 2005 عملیاتی خواهد شد. معاون وزارت خارجه در امور خاور نزدیك در 28 جولای 1998 گواهی داد كه آمریكا برآورد می‌كند این سیستم هنوز جهت تقویت موتورها و سیستم هدایتی خود نیاز به كمك خارجی بیشتری دارد.


برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد كه موشك «شهاب 4» بر اساس ویژگی‌های موشك «SS-4» ساخت شوروی تهیه شده است. گزارشهای دیگر حاكی است كه موشك «شهاب 5» با برد بیشتر نیز وجود دارد كه بر اساس ویژگی‌های موشك Tapeo Dong یا SS-4 ساخته شده است. می‌گویند این موشك تا 4 هزار كیلومتر برد دارد و بیش از یك تن مواد را می‌تواند حمل كند. ایران ممكن است دو برنامه موشكی دیگر شامل سیستم‌های دوربردتر داشته باشد كه گزارش‌های متعددی در خصوص حداكثر برد آن مطرح است بردهایی كه این گزارش‌ها ذكر كرده‌اند، عبارتند از 3650 كیلومتر،‏ 4500 تا 5000 كیلومتر‏، 6250 كیلومتر و ده‌هزار كیلومتر.


واضح به نظر می‌رسد كه ایران موفق به دستیابی به جزییات فناوری و طراحی موشك روسی SS-4 شده است. موشك SS-4 (كه به موشك R-12 یا Sandal نیز معروف است)، یك موشك روسی قدیمی با سوخت مایع است كه برای اولین بار در سال 1959 به خدمت گرفته شد و احتمالاً به عنوان اجرای بخشی از پیمان IRBM نابود شده است. این موشك بسیار بزرگ است و فناوری آن به اوایل دهه 1950 مربوط می‌شود، البته بین سال‌های 1959 و 1980 دوبار نوسازی شده است. خطای این موشك 2 تا 4 كیلومتر و حداكثر برد آن دو هزار كیلومتر است و معنایش این است كه فقط با یك كلاهك اتمی یا یك سلاح بیولوژیكی نزدیك به مرگباری سلاح‌های هسته‌ای كارایی دارد. در عین حال فناوری كلی موشك SS-4 نسبتا ساده و نزدیك به 1400 كیلوگرم وزن دارد.

موشک SS-4 در رژهء میدان سرخ مسکو


این موشك یكی از معدود طراحی‌های موشكی كشوری با فناوری محدود است كه امید داشت آن را به مرحله تولید انبوه برساند. وزن و برد این موشك ایران را قادر می‌سازد كلاهك نسبتا پیچیده هسته‌ای یا بیولوژیكی را بر روی آن نصب كند. در نتیجه نوع مدرن شده موشك SS-4 می‌تواند طرحی خوب برای یك كشور در حال توسعه باشد. همچنین گزارش شده كه ایران یك موشك بالستیك دریایی را در سال 1998 مورد آزمایش قرار داده است.



برخی منابع خاطرنشان كرده‌اند كه صنایع نظامی روسیه قراردادهایی با ایران جهت كمك به این كشور در رابطه با تولید سوخت مایع موشك، ساخت تونل‌های ویژة انبار موشك، تولید موشك‌های نمونه و توسعه نرم‌افزارهای كامپیوتری تخصصی امضا نموده است. برای مثال این گزارش‌ها نشان می‌دهد كه مؤسسة روسی «آیروهدرودینامیک مرکزی» در حال همكاری با سازمان صنایع نظامی ایران و گروه صنعتی شهید همت است. گزارش‌ها حكایت می‌كنند كه شركت دولتی روسیه به نام «روسووروژنیه» كه در خصوص همكاری در زمینه صادرات و واردات تسلیحات و تجهیزات و اطلاعات نظامی فعالیت دارد، در معاملات با گروه صنعتی شهید همت مشاركت دارند. همچنین گفته می‌شود این معاملات شامل تجهیزات لیزری تخصصی، آینه‌های تخصصی، مواد سربی تنگستن و فولاد تحت فشار برای تولید و توسعه موشك می‌شوند. این اقلام كمك‌ عمده‌ای به ایران می‌دهند تا به توسعه انواع موشك‌های دوربرد اسکاد B و اسکاد C و نیز موشك‌های دقیق‌تر كه مشابه موشك No Dong هستند بپردازد.
به‌هرحال یك سكو مانند موشك CS - 802 می‌تواند اطلاعات طراحی كافی برای توسعه‌ یك موشك‌ كروز با برد طولانی‌تر جهت اهداف دیگر را ارائه دهد و خلیج‏فارس منطقة نسبتاً كوچكی است كه اكثر مناطق حاشیه‌ای و تأسیسات حساس آن نزدیك ساحل قرار دارد. هواپیما یا كشتی‌ها می‌توانند موشك‌های كروز حامل كلاهك‌های شیمیایی و بیولوژیكی را از خارج محیط دفاعی معمولی كشورهای خلیج شلیك كنند و ایران حداقل می‌تواند موشك‌های ضد كشتی خود برای حمله به كشتی‌های نفت‌كش را جایگزین سلاح‌های شیمیایی كند. این كشتی‌های نفت‌كش بسیار بزرگند و چنانچه مورد هدف موشك‌های معمولی ضد كشتی قرار گیرند، حادثه بسیار مرگباری پیش خواهد آمد.



ساخت كامل یك موشك كروز بسیار سخت خواهد بود. ایران برای ساخت چنین موشكی باید به تركیب CBW و كلاهك‌های خوشه‌ای دسترسی داشته باشد. به‌هر‌حال سیستم‌های دریانوردی و موتورهای جت هنوز یك مشكل بالقوه هستند. سیستم‌های دریانوردی پیچیده كنونی می‌تواند موجب حداقل چند كیلومتر اشتباه در برد موشك‌های با برد هزار كیلومتر شود و خطراتی برای هدایت موشك به‌ وجود آورد و احتمالا دو سوم از موشك‌های شلیك شده با این عوارض مواجه خواهند شد. اینك فناوری تجاری برای سیستم متفاوت جهانی استقرار موشك با دقت هدایتی 2 تا 5 متر در دسترس قرار می‌گیرد.


موتورهای توربین گازی با كاربرد دو‌گانه اینك در بازار تجارت وجود دارد كه ایران از آنها برای استفاده در موشك كروز بهره می‌گیرد. البته یافتن موتوری با توربین قابل اعتماد و كارآ جهت یك كاربرد، در یك طرح ویژه موشكی ممكن است دشوار باشد. یك موتور فوق‌العاده كارآمد می‌تواند قابل استفاده‌ در یك وسیله پرواری باشد. اما در خصوص توانایی برای طراحی و تولید چنین موتوری تردید وجود دارد، البته بیش ‌از 20 كشور دارای مهارت طراحی و تولید مورد نیاز برای چنین موتورهایی هستند.



ممكن است، مونتاژ وسیله‌ پروازی، موتور و كلاهك با یكدیگر و‌ آزمایش آن اقدامی مشكل و فراتر از توانایی و مهارت ایران باشد، اما مونتاژ و آزمایش یك موشك كروز در مقایسه با یك موشك بالستیك دوربرد آسان‌تر است. دیگر اینكه چنین پیشرفت‌هایی در مقایسه با توسعه یك سیستم بالستیك بسیار كمتر قابل بازرسی خواهد بود.



ایران توانست از بسیاری مشكلات موجود برای توسعه موشك كروز خودش عبور كند. این عبور از طریق تغییر در موشك HY- Seersucker و تبدیل آن به یك سلاح حمله زمینی و ایجاد بیش‌ از 80 كیلومتر افزایش در برد آن، یا از طریق تغییر در موشك ضد كشتی CS-80 یا (Ylng Jai-1) و ارتقای توانایی‌های آن انجام شد. گزارش‌های وجود دارد كه نشان می‌دهد سپاه پاسداران مشغول انجام این تغییرات در مركزی نزدیك به بندرعباس است.

موشک ضدکشتی چینی «کرم ابریشم» اکنون به صورت انبوه در ایران تولید می گردد :

برخی متخصصان آمریكایی معتقدند كه ایران در سال 1997، موتورهای موشكی قوی‌تری را مورد آزمایش قرار داده كه برای نصب در یك موشك با برد 1500 كیلومتر مناسب هستند. همه متخصصان آمریكایی واقعا معتقدند كه ایران سریعا در حال رسیدن به توانایی تولید موشك‌هایی با برد بیشتری از موشك «اسکاد «B است.دقیقا مشخص نیست كه ایران چه زمانی خواهد توانست برنامه‌های موشكی خود را به آخرین مرحله توسعه برساند! مقدار كاملی از شلیك مناسب موشك‌های آزمایشی را انجام و كلاهك‌های مرگ‌بار را توسعه دهد و بالاخره اینكه موشك‌های واقعی را مستقر كند. انجام بسیاری از این اقدامات بستگی به میزان دریافت كمك‌های خارجی دارد.

آقای ایتن بن الایهو، فرمانده نیروی هوایی اسراییل در 4 آوریل 1997 گزارش داد كه ایران موشكی كه توانایی هدف قرار دادن اسراییل را دارد آزمایش كرده است. شواهد گزارش وی این بود كه روسیه در حال كمك به ایران برای توسعه دو موشك با بردهای 620 و 780 مایل بوده است.
گزارش‌ها توجیهی كه توسط سازمان اطلاعات اسراییل (موساد) در سپتامبر 1997 عرضه شده است، نشان می‌دهد كه روسیه در حال كمك به ایران در زمینه توسعه چهار نوع موشك بوده است. سازمان اطلاعات مركزی آمریكا (CIA) گزارش می‌دهد كه چین نیز در رابطه با چهار موشك مزبور كمك‌هایی به ایران عرضه كرده است.چهار موشك مزبور موشك‌های شهاب هستند كه كارآیی آنها مشابه موشك‌های معرفی شده قبلی ایران است كه با اقتباس از طرح‌های كره شمالی تهیه شده‌اند.گزارش‌ها اسراییل نشان می‌دهد كه موشك «شهاب 3»، سوخت مایع دارد و برد آن بین 1200 تا 1500 كیلومتر است و می‌تواند 700 كیلوگرم مواد را حمل كند.اسراییل مدعی است كه موشك شهاب از اوایل 1999 آماده استفاده شدن خواهد بود.ایران موشك «شهاب 3» را در 21 جولای 1998 آزمایش و ادعا كرد كه این موشك، اقدام دفاعی در برابر تهدیدات اسراییل است.

این موشك طی 100 ثانیه، 620 مایل مسافت را طی نمود و بعد منفجر شد. منابع اطلاعات مركزی آمریكا (CIA) نتوانستند مشخص كنند كه این انفجار عمدی بوده یا نه، اما اشاره كردند كه سیستم نهایی این موشك بستگی به میزان موادی كه حمل خواهد كرد، ممكن است حداكثر 1240 كیلومتر برد داشته باشد. آزمایش‌ها نشان داد كه این موشك سیستم سوخت مایع دارد. رییس نیروی هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی یك گزارش علنی در 2 آگوست 1998 اعلام كرد كه موشك «شهاب 3»، یك موشك بالستیك با 53 فوت طول است كه 4300 متر در ساعت سرعت دارد و ارتفاع پرواز 82 هزار فوت است این موشك می‌تواند كلاهك یك تنی را حمل كند. وی مدعی شد این موشك با یك سیستم هوایی ساخت ایران كه دقت بسیاری دارد هدایت می‌شود. او افزود كه آزمایش نهایی هر سلاحی در میدان جنگ واقعی مشخص می‌شود اما موشك «شهاب 3» با توجه به كلاهك و حجم آن سلاح بسیار دقیقی است.

دیگر منابع ایرانی گزارش دادند كه موشك «شهاب 3»، هشتصد مایل برد دارد. خاتمی در اول آگوست 1998 گفت كه ایران مصمم است، تقویت نیروهای مسلح خود را صرف‌نظر از نگرانی‌های بین‌المللی ادامه دهد. وی افزود كه ایران برای تقویت توان دفاعی خود از هیچ كس اجازه نمی‌گیرد. آقای مارتین ایندیک، معاون امور خاور نزدیك در وزارت خارجه آمریكا در 28 جولای گواهی داد كه آمریكا برآورد كرده كه هرچند سیستم موشك «شهاب 3»، نیاز به تقویت بیشتر دارد ولی ممكن است بین سپتامبر 1998 و مارس 1999 برای انجام عملیات مقدماتی، مستقر و به كار گرفته شود.

ایران طی یك مانور نظامی در 25 سپتامبر 1998، موشك «شهاب 3» را كه بر پرتاب‌كننده آن سوار بود به نمایش گذاشت و یك مقام مسؤول در امور موشكی ایران گفت: «آمریكا هیچ كاری نمی‌تواند بكند و اسراییل از صحنه نقشه حذف خواهد شد». برخی گزارش‌ها حاكی از وجود موشك شهاب 3B است كه قدرت و برد بیشتری دارد. سیستم نهایی این موشك كه به نظر می‌رسد به موشك No Dong كه ساخت كره شمالی است و یا به موشك ساخت پاكستان به نام Ghauri یا Haff5 نزدیك باشد. این موشك برای اولین بار در آوریل 1998 آزمایش شد، لذا ساخت آن موجب شد، سؤالاتی در خصوص همكاری بین ایران ـ كره شمالی و پاكستان مطرح شود. كره شمالی در سپتامبر 1999 موشك Tapeo Dong را طی یك رژه نظامی به نمایش گذاشت و همچنین یك موشك با موتور راكت كه ویژگی‌هایش شبیه موشك «شهاب 3» بود را نیز نمایش داد.

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران در سپتامبر 1999 موشك دیگری به نام «زلزال» را نمایش داد و بیان نمود كه این موشك اینك به «تولید انبوه» رسیده است. گفته می‌شود توسعه این موشك 5/4 سال طول كشیده و موشك «زلزال 2» نیز از آن ساخته شده كه سپاه پاسداران قبلا آن را نمایش داده بود. برخی برآوردها نشان می‌دهد كه این موشك با داشتن یك كلاهك 500 كیلوگرمی 900 كیلومتر برد دارد. به هر حال این موشك كه در تهران به نمایش گذاشته شد و بر روی یك كامیون مجهز به دستگاه پرتاب‌كننده سوار شده بود، به نظر می‌رسد بین 150 تا 200 كیلومتر برد داشته باشد. گزارش‌های فزاینده‌ای وجود دارد كه نشان می‌دهد، ایران ممكن است از فناوری‌های روسی برای توسعه موشك‌های دوربرد خودش كه با بردهای 2000 تا 6250 كیلومتر استفاده كند.

منابع اطلاعاتی اسراییل و آمریكا گزارش داده‌اند كه ایران در حال توسعه موشك‌ «شهاب 4» با برد 2000 كیلومتر است و می‌تواند تا حدود 2000 پوند مواد حمل كند و خطای آن حدود 2400 متر است.

برخی از برآوردها نشان می‌دهد كه سیستم این موشك سال 2003 تا 2005 عملیاتی خواهد شد. معاون وزارت خارجه در امور خاور نزدیك در 28 جولای 1998 گواهی داد كه آمریكا برآورد می‌كند این سیستم هنوز جهت تقویت موتورها و سیستم هدایتی خود نیاز به كمك خارجی بیشتری دارد.

برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد كه موشك «شهاب 4» بر اساس ویژگی ‌های موشك «SS-4» ساخت شوروی تهیه شده است. گزارش‌ها دیگر حاكی است كه موشك «شهاب 5» با برد بیشتر نیز وجود دارد كه بر اساس ویژگی‌های موشك Tapeo Dong یا SS-4 ساخته شده است. می‌گویند این موشك تا 4 هزار كیلومتر برد دارد و بیش از یك تن مواد را می‌تواند حمل كند.

ایران ممكن است دو برنامه موشكی دیگر شامل سیستم‌های دوربردتر داشته باشد كه گزارش‌ها متعددی در خصوص حداكثر برد آن مطرح است بردهایی كه این گزارش‌ها ذكر كرده‌اند، عبارتند از؛ 3650 كیلومتر،‏ 4500 تا 5000 كیلومتر‏، 6250 كیلومتر و ده‌هزار كیلومتر.

واضح به نظر می‌رسد كه ایران موفق به دستیابی به جزییات فناوری و طراحی موشك روسی SS-4 شده است. موشك SS-4 (كه به موشك R-12 یا Sandal نیز معروف است)، یك موشك روسی قدیمی با سوخت مایع است كه برای اولین بار در سال 1959 به خدمت گرفته شد و احتمالا به عنوان اجرای بخشی از پیمان IRBM نابود شده است. این موشك بسیار بزرگ است و فناوری آن به اوایل دهه 1950 مربوط می‌شود، البته بین سال‌های 1959 و 1980 دوبار نوسازی شده است. خطای این موشك 2 تا 4 كیلومتر و حداكثر برد آن دوهزار كیلومتر است و معنایش این است كه فقط با یك كلاهك اتمی یا یك سلاح بیولوژیكی نزدیك به مرگباری سلاح‌های هسته‌ای كارایی دارد.

در عین حال فناوری كلی موشك SS-4 نسبتا ساده و نزدیك به 1400 كیلوگرم وزن دارد. این موشك یكی از معدود طراحی‌های موشكی كشوری با فناوری محدود است كه امید داشت آن را به مرحله تولید انبوه برساند. وزن و برد این موشك ایران را قادر می‌سازد كلاهك نسبتا پیچیده هسته‌ای یا بیولوژیكی را بر روی آن نصب كند. در نتیجه نوع مدرن شده موشك SS-4 می‌تواند طرحی خوب برای یك كشور در حال توسعه باشد. همچنین گزارش شده كه ایران یك موشك بالستیك دریایی را در سال 1998 مورد آزمایش قرار داده است.

برخی منابع خاطرنشان كرده‌اند كه صنایع نظامی روسیه قراردادهایی با ایران جهت كمك به این كشور در رابطه با تولید سوخت مایع موشك، ساخت تونل‌های ویژه انبار موشك، تولید موشك‌های نمونه و توسعه نرم‌افزارهای رایانه‌ای تخصصی امضا نموده است. برای مثال این گزارش‌ها نشان می‌دهد كه مؤسسه روسی «آیروهیدرودینامیک مرکزی» در حال همكاری با سازمان صنایع نظامی ایران و گروه صنعتی شهید همت است. گزارش‌ها حكایت می‌كنند كه شركت دولتی روسیه به نام «روسووروژنیه» كه در خصوص همكاری در زمینه صادرات و واردات تسلیحات و تجهیزات و اطلاعات نظامی فعالیت دارد، در معاملات با گروه صنعتی شهید همت مشاركت دارند. همچنین گفته می‌شود این معاملات شامل تجهیزات لیزری تخصصی، آینه‌های تخصصی، مواد سربی تنگستن و فولاد تحت فشار برای تولید و توسعه موشك می‌شوند. این اقلام كمك‌ عمده‌ای به ایران می‌دهند تا به توسعه انواع موشك‌های دوربرد «اسکاد «B و «اسکاد «C و نیز موشك‌های دقیق‌تر كه مشابه موشك No Dong هستند بپردازد.

مطبوعات اسراییلی در آگوست 1997 گزارش دادند كه اسراییل شواهدی دارد كه حاكی از دریافت كمك ایران از روسیه است. اسراییل در سپتامبر 1997 مصرانه از آمریكا خواست كه جهت وارد آوردن فشار بر ایران اقدام كند. اخبار درز كرده از منابع رسمی نیز نشان می‌دهند كه شركت‌های خصوصی و دولتی روسیه «گیروسکوپس»، قطعات الكترونیكی، تونل‌های نگهداری موشك، سیستم‌های هدایتی و قطعات مورد نیاز دیگر برای ساخت موشك به ایران داده‌اند.

رییس‌جمهور یلتسین و وزیر خارجه روسیه در ابتدا گزارش‌ها فوق را شدیدا تكذیب كردند. رییس‌جمهور یلتسین پس از ملاقات با معاون رییس‌جمهور آمریكا، آقای گور در 26 سپتامبر 1997 گفت:‌ «ما متهم به عرضه فناوری‌های موشك بالستیك به ایران هستیم. من دوباره شدیدا این چنین شایعاتی را تكذیب می‌كنم».

به هر حال روسیه موافقت كرد كه سفیر آمریكا در مسكو آقای وینسر و آقای «یوری کوپتیو» رییس برنامه فضایی روسیه مشتركا ادعاهای سازمان اطلاعات مركزی آمریكا (CIA) را بررسی و در خصوص مواردی كه روسیه به ایران فرستاده است یك گزارش مقدماتی تهیه كند. نظر یلتسین، رییس‌جمهور، روسیه بعد از دیدن این گزارش تغییر كرد و متقاعد شد كه روسیه كمك‌هایی به ایران داده است.
اداره خدمات امنیتی روسیه در اول اكتبر 1997 و حدودا یك هفته پس از تكذیب آقای یلتسین بیانیه‌ای صادر و ضمن آن اعلام كرد، ایران هیچ‌گونه فعالیتی برای تهیه قطعات موتورهای راكت با سوخت مایع كه ساخت روسیه هستند، نداشته است.

شركت‌های روسی كه گفته می‌شود به ایران كمك داده‌اند عبارتند از: موسسه روسی آیروهیدرودینامیک مرکزی كه در ساخت یك تونل ویژه نگهداری موشك‌ها همكاری نموده است، «روسووروژنیه» كه عاملی عمده برای صدور تسلیحات روسی است و Kutznetaov (نام سابق آن Npo Trud بوده) كه تولیدكننده موتور راكت در شهر سامراست. همچنین یك مركز تحقیقات عمده در مسكو به نام دانشگاه صنعتی دولتی «باومن» كه در تولید هدایت راكت مشاركت داشته‏، موسسه تحقیقاتی «ایساگی» كه تولیدكننده سیستم هدایت راكت است و بالاخره مركز تحقیقاتی Polyus در مسكو كه یك شركت عمده تولیدكننده و آزمایش‌كننده تجهیزات لیزری است و دانشگاه دولتی «باومن» مشغول مطالعه مهندسی راكت هستند.

همچنین مشخص شده است كه روسیه فولاد بسیار قوی و ورقه‌های ویژه در رابطه با برنامه تولید موشك دوربرد در ایران به این كشور فروخته است. مركز تحقیقات و تولیدی روسیه به نام Inor طبق موافقتنامه‌ای كه در سپتامبر 1997 امضا كرد، به ایران یك كارخانه جهت تولید چهار نوع فلز تركیبی فروخت كه این فلزات تركیبی، برای تولید موشك‌های دوربرد استفاده می‌شوند. مدیر یك كارخانه ایرانی جهت فروش 620 كیلوگرم فلزات تركیبی ویژه موسوم به 21HKMT و كمك به ایران جهت آماده‌سازی فلزات مزبور برای كاربرد در بدنه موشك‌ها مذاكره كرد. ایران پیشتر 240 كیلوگرم فلزات تركیبی خریده بود. مركز فوق‌الذكر همچنین ورقه‌های فلزی موسوم به CUBE2 و 49K2F و 50N با قطر 2 تا 4 دهم میلی‌متر جهت استفاده در بدنه خارجی موشك‌ها فروخته است. فلز تركیبی 21HKMT به طور ویژه‌ای جالب بود زیرا كره شمالی نیز از آن برای طرح‌های موشكی خود استفاده كرد.

مركز Inor برای معاملات با گروه صنعتی شهید همت برای عرضه‌ فولاد تحت فشار جهت كاربرد در ساخت موشك، مواد تركیبی سرب تنگستن، تجهیزات لیزری و آینه‌های تخصصی جهت كاربرد در‌ آزمایش موشك‌ها دلالی كرده بود.

اقدامات فوق موجب بروز یكسری مشاجرات و بحث‌ها بین آمریكا و روسیه در ژانویه 1998 شد كه غالبا همراه با تنش بودند. آمریكا مجددا سفیر خود فرانک ویسنر را به مسكو فرستاد و معاون رییس‌جمهور آمریكا، آقای گور با نخست‌وزیر روسیه آقای ویكتور چرنومردین تماس گرفت كه ممكن است كنگره‌ تحریم‌هایی را وضع كند. آقای سرگئی یاسترازموبسکی سخنگوی كاخ كرملین به ‌عنوان پاسخ اولیه اعلام كرد كه هیچ نوع فناوری به ایران منتقل نشده است.

این تكذیب روسیه خیلی شدید بود و اعتبار زیادی داشت. روسیه قبلا دستگیری چهار دیپلمات ایرانی در 14 نوامبر 1997 در رابطه با خرید فناوری موشكی را اعلام كرده بود. ایرانی‌ها در جستجوی خرید فناوری اصلی موشكی و استخدام دانشمندان روسی برای فعالیت‌ در ایران بودند. آقای یوری کوپتیو، رییس آژانس فضایی روسیه به‌ هرحال این مطلب را توضیح داد و گفت: «چند مورد بود كه برخی سازمان‌های روسی به دلیل وخامت و یاس‌آور بودن وضعیت خودشان به همكاری با برخی پروژه‌های مبهم اقدام كرده‌اند و با صدور فناوری‌ها از تعطیلی و توقف فعالیت‌هایشان ممانعت كرده‌اند.»

نتیجه نهایی گفت و گوهای آمریكا و روسیه، امضای موافقتنامه توسط گور و چرنومردین جهت تقویت كنترل‌های بر انتقال فناوری بود، اما این موافقتنامه موجب رفع كامل مشكل موجود نشد. با توجه به سخنان آقای کوتیو مشخص می‌شود كه وضعیت در روسیه رو به بدتر شدن است، نه بهتر شدن، لذا به دلیل یأس و ركود در سازمان‌ها و شركت‌های روسی، مشكل انتقال فناوری به خارج از روسیه همچنان وجود دارد.
آقای چرنومردین، نخست وزیر روسیه دوباره در ملاقات با آقای گور در تاریخ 12 مارس 1988 قول داد، تلاش‌ها برای محدودسازی انتقال فناوری به ایران را تقویت كند. آمریكا 13 مورد از كمك‌های روسیه به ایران را در ملاقات مزبور به طرف روسی اطلاع داد و پیشنهاد كرد كه آمریكا در مقابل جلوگیری از انتقال فناوری به ایران، شركت‌های آمریكایی را تشویق خواهد كرد كه در زمینه پرتاب ماهواره‌های تجاری به فضا با روسیه همكاری كنند.

چند قاچاقچی دیگر در 9 آوریل 1998 دستگیر شدند. این قاچاقچیان تلاش می‌كردند، 22 تن فولاد ویژه را از طریق آذربایجان، تحت پوشش چند شركت روسی به ایران بفرستند.

وزارت خارجه آمریكا در 16 آوریل 1998 اعلام كرد كه 20 آژانس و مركز تحقیقاتی روسیه، استحقاق دریافت كمك از آمریكا را ندارند زیرا در انتقال فناوری موشكی به ایران نقش داشته‌اند.

بررسی‌هایی كه آمریكا در خصوص اقدامات ایران برای پراكنده‌سازی، مخفی‌سازی و نیز تقویت برنامه‌های مرتبط با تهیه موشك‌های ضد كشتی و دیگر سیستم‌های موشكی انجام داده، نشان می‌دهد كه ایران برنامه‌هایی موثر برای كاهش آسیب‌پذیری موشك‌هایش بعد از حملات هوایی محدود آمریكا انجام داده است و دیگر آنكه ایران پس از حملات محدود اسراییل علیه اهدافی در منطقه خلیج، همچنان بتواند قدرت موشكی خود را حفظ كند.

ایران سیستم‌های موشكی كوتاه برد دارد:

ایران در سال 1990 موشك‌های سطح به سطح به نام CSS - 8 كه نوع متحول شده از موشك SA - 2 بود و برد آن بین 130 تا 150 كیلومتر است، را از چین خرید.

ایران همچنین موشك‌های كروز ضد كشتی را كه در دریا و زمین مستقر می‌شوند دارد. این كشور ده موشك از این نوع را در خلال جنگ ایران و عراق به سوی كویت شلیك كرد كه یك كشتی تانكر نفتی تحت پرچم آمریكا را نیز مورد اصابت قرار داد.

ایران بسیاری از فناوری‌های ضروری برای ساخت سیستم‌های موشكی كروز دوربرد را از چین دریافت كرده است:

هزینه تهیه چنین موشك‌هایی فقط 10 تا 25 درصد در قیمت نوع آمریكایی آن است و هزینه تهیه موشك‌های بالستیك با برد مشابه نیز همین مقدار است. موشك‌های HY - 2 و CS - 802 می‌توانند با تغییری نسبتا سریع، برای حمله‌های زمینی علیه اهداف موردنظر به كار گرفته شوند.
ایران در دسامبر 1995 گزارش داد كه یك موشك ضد كشتی ساخت داخلی موسوم به صاعقه 4 را، در مانورهایی كه در تنگه هرمز و دریای عمان انجام داد، مورد استفاده قرار داده است. گزارش‌ها دیگر نشان می‌دهند كه چین برای ساخت موشك‌هایی نظیر موشك‌های كروز ضد كشتی ساخت چین به نام‌های CS - 802 / CS - 801 و FL - 2 و F - 7 به ایران كمك می‌كند. این موشك‌های برد نسبتا محدودی دارند. برد موشك CS - 801 8 تا 40 كیلومتر، برد موشك CS - 802 15 تا 25 كیلومتر و حداكثر برد موشك F - 730 كیلومتر و حداكثر برد موشك F L - 10 50 كیلومتر است. حتی موشك‌هایی با برد 120 كیلومتری كه در ساحل ایران در خلیج مستقر شده باشند، می‌توانند اهداف در جنوب خلیج را تحت پوشش و در تیررس خود قرار دهند. همچنین این موشك‌ها دارای كلاهك‌های نسبتا كوچك با قدرت انفجاری بالایی هستند. در نتیجه ایران به‌جای به‌كارگیری سلاح‌‌های مخرب و نابودسازی جمعی در سكو‌ها، بسیار مناسب می‌داند كه به‌دنبال كسب توانایی‌های ضد كشتی باشد.
به‌هرحال یك سكو مانند موشك CS - 802 می‌تواند اطلاعات طراحی كافی برای توسعه‌ یك موشك‌ كروز با برد طولانی‌تر جهت اهداف دیگر را ارایه دهد و خلیج منطقه نسبتا كوچكی است كه اكثر مناطق حاشیه‌ای و تاسیسات حساس آن نزدیك ساحل قرار دارد. هواپیما یا كشتی‌ها می‌توانند موشك‌های كروز حامل كلاهك‌های شیمیایی و بیولوژیكی را از خارج محیط دفاعی معمولی كشورهای خلیج شلیك كنند و ایران حداقل می‌تواند موشك‌های ضد كشتی خود برای حمله به كشتی‌های نفت‌كش را جایگزین سلاح‌های شیمیایی كند. این كشتی‌های نفت‌كش بسیار بزرگند و چنانچه مورد هدف موشك‌های معمولی ضد كشتی قرار گیرند، حادثه بسیار مرگباری پیش خواهد آمد.

ساخت كامل یك موشك كروز بسیار سخت خواهد بود. ایران برای ساخت چنین موشكی باید به تركیب CBW و كلاهك‌های خوشه‌ای دسترسی داشته باشد. به‌هر‌حال سیستم‌های دریانوردی و موتورهای جت هنوز یك مشكل بالقوه هستند. سیستم‌های دریانوردی پیچیده كنونی می‌تواند موجب حداقل چند كیلومتر اشتباه در برد موشك‌های با برد هزار كیلومتر شود و خطراتی برای هدایت موشك به‌ وجود آورد و احتمالا دو سوم از موشك‌های شلیك شده با این عوارض مواجه خواهند شد. اینك فناوری تجاری برای سیستم متفاوت جهانی استقرار موشك با دقت هدایتی 2 تا 5 متر در دسترس قرار می‌گیرد.

موتورهای توربین گازی با كاربرد دو‌گانه اینك در بازار تجارت وجود دارد كه ایران از آنها برای استفاده در موشك كروز بهره می‌گیرد. البته یافتن موتوری با توربین قابل اعتماد و كارآ جهت یك كاربرد، در یك طرح ویژه موشكی ممكن است دشوار باشد. یك موتور فوق‌العاده كارآمد می‌تواند

قابل استفاده‌ در یك وسیله پرواری باشد. اما در خصوص توانایی برای طراحی و تولید چنین موتوری تردید وجود دارد، البته بیش ‌از 20 كشور دارای مهارت طراحی و تولید مورد نیاز برای چنین موتورهایی هستند.

ممكن است، مونتاژ وسیله‌ پروازی، موتور و كلاهك با یكدیگر و‌ آزمایش آن اقدامی مشكل و فراتر از توانایی و مهارت ایران باشد، اما مونتاژ و آزمایش یك موشك كروز در مقایسه با یك موشك بالستیك دوربرد آسان‌تر است. دیگر اینكه چنین پیشرفت‌هایی در مقایسه با توسعه یك سیستم بالستیك بسیار كمتر قابل بازرسی خواهد بود.

ایران توانست از بسیاری مشكلات موجود برای توسعه موشك كروز خودش عبور كند. این عبور از طریق تغییر در موشك HY- Seersucker و تبدیل آن به یك سلاح حمله زمینی و ایجاد بیش‌ از 80 كیلومتر افزایش در برد آن، یا از طریق تغییر در موشك ضد كشتی CS-80Ylng Jai-1 و ارتقای توانایی‌های آن انجام شد. گزارش‌های وجود دارد كه نشان می‌دهد سپاه پاسداران مشغول انجام این تغییرات در مركزی نزدیك به بندرعباس است.

جنگنده‌های ضربتی دوربرد SU-24 با میزان توانایی كه برای حمل دارند، تقریبا مشابه جنگنده F-111 ساخت آمریكاست و از بمب‌افكن‌های میان برد ساخت شوروی بهتر هستند.

 



جنگده‌های بمب‌افكن F-4D/E، توانایی حمل سلاح‌های زیادی دارند. ایران توانایی تغییر دادن موشك‌های كرم ابریشم HY-2 و موشك‌های سطح به هوا SA-2 و تبدیل آنها به سلاح‌های نابودی جمعی را داشته و حتی چند راكت دوربرد را در داخل تولید كرده است.

- راكت ایران 130 یا نازعات، بعد از پایان جنگ ایران و عراق تولید شد. جزییات كامل این سیستم نامشخص است، اما به ‌نظر می‌رسد، از قطعات موجود در بازار تجارت، با سوخت جامد و یك سیستم هدایتی ساده راكتی مونتاژشده كه برد آن 90 تا 120 كیلومتر است. قطر این راكت 355 میلی‌متر است، ولی ارتفاع آن فقط 87/3 متر و وزن آن فقط 580 كیلوگرم است. این راكت مشخصا می‌تواند به سه كلاهك مجهز شود، 1. كلاهك 180 كیلوگرمی با قدرت انفجاری بالا 2. كلاهك استفاده‌كننده از مهمات فرعی با قدرت انفجاری بالا 3. كلاهك مجهز به سلاح‌های شیمیایی.

- راكت ایرانی عقاب با 40 كیلومتر برد

- راكت SSM با 125 مایل برد احتمالا در مسیر تولید قرار دارد و ممكن است نوع تغییر یافته FROG باشد.

تعداد زیادی از پرتاب ‌كننده‌های چند راكت به‌طور همزمان و لوله توپ كوتاه برد برای استفاده در سلاح‌های شیمیایی در ایران وجود دارد.
سازمان اطلاعات مركزی آمریكا (CIA) در ژانویه 1999 گزارش داد كه منابع روسی و چینی، عرضه فناوری و كالاهای مرتبط با موشك به ایران را ادامه می‌دهند. تهران اینك از این كالاها و فناوری‌ها برای دستیابی به خودكفایی در تولید موشك‌های MRBM استفاده می‌كند. پرواز آزمایش موشك شهاب 3 MRBM در جولای موفقیت ایران جهت دستیابی به هدفش را نشان داد. ایران قبلا با همكاری كره شمالی موشك Scud SRBM را تولید می‌كرد و اینك تولید موشك شهاب 3 را آغاز كرده است. نكته دیگر اینكه وزیر دفاع ایران به‌طور علنی، توسعه موشك بالستیك شهاب 4 را اعلام نموده و گفت كه در مقایسه با موشك شهاب 3، برد بیشتری دارد و می‌تواند مواد بیشتری را ‌حمل كند.
ایران با دریافت فناوری و مواد ذیربط از شركت‌های روسی توانست، توسعه موشك شهاب 3 MRBM را سرعت دهد لذا اولین پرواز آزمایشی آن در جولای 1998 انجام شد.

گزارش سازمان اطلاعات مركزی آمریكا (CIA) در خصوص گسترش سلاح‌های موشكی ایران در سپتامبر 1999 برآورد كرد كه ایران دومین كشور دشمن آمریكا است كه با كسب بیشترین توانایی برای آزمایش ICBM قادر خواهد بود، طی 15 سال آینده آمریكا را هدف قرار دهد.
ایران ICMB را كه می‌تواند چندصد كیلوگرم مواد را در بسیاری از بخش‌های آمریكا در نیمه دوم دهه آینده پخش كند را آزمایش كرد كه از فناوری و كمك روس‌ها در آن استفاده نمود.

ایران موفق شد امور موشك Taepo Dong - Type ICBM را دنبال كند. بسیاری از تحلیلگران معتقدند ایران طی چند سال آینده می‌تواند با كمك احتمالی كره شمالی موشك سه مرحله‌ای ICBM كه الگویی از موشك SLV 1 Taepo Dong - است و یا یك موشك سه مرحله‌ای به‌نام 2 - Type ICBM Dong - Taepo را مورد آزمایش قرار دهد.

ایران به احتمال زیاد به زودی موشك SLV را آزمایش خواهد كرد. این موشك می‌تواند بعد از توسعه یافتن به موشك ICBM با توانایی حمل چند كیلوگرم مواد به آمریكا تبدیل شود.

منبع مطلب: http://www.centralclubs.com/viewtopic.php?p=4826#4826

 

--